Altijd ‘aan’ staan’

Tot een jaar geleden werkte ik naast mijn praktijk ook als officemanager. De afwisseling was leuk, het gaf zekerheid en ik leerde er veel. Maar ondertussen groeide mijn praktijk ook. En hoe mooier dat groeide, hoe moeilijker het werd om alles te geven op mijn werk én alles te geven aan mijn praktijk. Ik stond eigenlijk altijd ‘aan’.

Wat ik in mijn hoofd nog prima kon verantwoorden, begon mijn lichaam langzaam anders te vertellen. Ik werd vermoeider. Was net wat vaker ziek dan normaal. Mijn energie herstelde minder snel. Kleine signalen misschien, maar wel signalen. En inmiddels weet ik: mijn lichaam liegt niet.

Ik kwam op een punt waarop ik een keuze moest maken. Niet omdat iemand dat van mij vroeg. Maar omdat ik het zelf voelde. En zo’n keuze maak je niet in één dag. Het is geen knop die je omzet. Het is een proces van voelen, twijfelen, wikken, wegen. Van eerlijk kijken naar wat klopt en wat niet meer klopt.

De keuze om los te laten

In oktober, midden in de herfst, besloot ik de Kleine Keuken los te laten. Ik zou nog één groot project begeleiden en daarna volledig kiezen voor mijn praktijk. Achteraf vind ik het bijzonder hoe passend dat moment was. De herfst is het seizoen van loslaten. Bladeren vallen niet omdat ze falen, maar omdat de boom ruimte maakt voor een nieuwe cyclus. Ik hoefde niets vast te houden wat zijn tijd had gehad.

Toch was het spannend. Ik liet de zekerheid los van een vast salaris, vakantiedagen en de structuur van een organisatie. Ik stapte volledig in het ondernemerschap. Zelf verantwoordelijk voor mijn planning, mijn inkomsten, mijn keuzes. Dat vraagt vertrouwen. In jezelf. In je werk. In het proces.

Ruimte voor nieuwe groei

En toen kwam maart. Het voorjaar. Het moment waarop ik écht full focus kon nemen op mijn praktijk. Alsof de seizoenen meehielpen. Voorjaar staat voor groei, voor energie, voor nieuw leven. En precies dat begon ik te voelen. Meer ruimte in mijn hoofd. Meer rust in mijn lijf. Meer creativiteit. Meer verbinding met mijn klanten.

Wat ik merkte, is dat deze stap niet alleen praktisch iets veranderde. Het veranderde ook iets in mij. Ik leerde opnieuw luisteren naar mijn grenzen. Naar mijn verlangens. Naar dat zachte stemmetje dat vaak fluistert voordat het gaat schreeuwen via lichamelijke klachten.

In mijn praktijk zie ik dit zo vaak terug. Mensen die voelen dat er iets schuurt. Dat het te veel is. Of niet meer klopt. Maar die het spannend vinden om iets los te laten: werk, patronen, verwachtingen, relaties, overtuigingen. Loslaten voelt vaak als verlies, terwijl het in werkelijkheid ruimte is die ontstaat.

Nu, een jaar later, voel ik dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Niet omdat alles altijd makkelijk is. Ondernemen is soms ook zoeken en bijsturen. Maar het klopt. En dat voel je in je lijf. Er is rust. Er is energie. Er is focus.

Deze periode heeft me geleerd dat loslaten geen einde is. Het is een overgang. Een beweging van oud naar nieuw. Van vasthouden naar vertrouwen. En dat geldt niet alleen voor werk, maar voor alles in het leven.

Soms is het eng om los te laten en de sprong te wagen. Maar de kracht die daarna groeit, is alles waard. En misschien is dat wel de belangrijkste les van dit jaar: je lichaam weet vaak eerder wat je nodig hebt dan je hoofd. De vraag is dan: durf je ook te luisteren?